اَبرَکِ صورَتی (:

آی اَم سو هپیییییی(:

به نام خدا

تابستان خود را چگونه می‌گذرانید؟

ساعاتی از روز را مشغول خفه کردن خود با سریال دکتر هو هستم و الباقی روز را مشغول خفه کردن دیگران با سریال دکتر هو!!!

.

قصد دارم با نوشتن این پست، به نظم ذهنی درباره وقت گذاشتن پای هری‌پاتر و دکتر هو و امثالهم برسم. که آیا این کار برای من زیان‌باره یا چی؟ که آیا می‌تونم از این کار (وقت پای این چیزا گذاشتن) در جهتِ مثبتی استفاده کنم؟

.

سر کلاس مثنوی بود که آقای فلانی از استاد سوال کرد که فایده‌ی رمان خوندن چیه؟ من خیلی به این مقوله فکر کردم. اصولا چرا رمان می‌خونم؟ چرا فیلم و سریال می‌بینم؟ می‌دونید؟ اصولا کتاب، فیلم، سریال و هر کوفتی که قصه تعریف کنه یا علمی‌تر حرف بزنیم داستان‌محور باشه، یک جهان جدید همراه با آدم‌های جدید، احساسات و احوالات جدید و به تَبَع آن تجربیات جدید رو به همراه داره. وقتی که من تصمیم بگیرم کتابی رو بخونم یا فیلمی ببینم، انگاری درِ جهانِ خالقش رو باز می‌کنم و آروم آروم پا میذارم توش و همراهیش می‌کنم.یعنی می‌تونم با یک زندگی، جای صدها زندگی، زندگی کنم، تجربه کنم، درک کنم.

می‌تونم توی خونه، پیژامه پوشیده، لنگ روی لنگ انداخته، کتابی رو باز کنم و برم فرانسه قرن نوزدهم، برم دست بندازم گردن ملکه ویکتوریا یا برم زیر دریاها و لپ ماهی‌هارو بکشم یا حتی برم روی سطح مریخ قرن پنج میلیون و الخ. حالا اینارو نگفتم که در باب فواید کتاب و کتاب‌خوانی حرف زده باشم. بیشتر می‌خوام در باره جهان‌های تخیلی بنویسم.

حالا اگه این جهانی که بناست بریم توش با جهان خودمون فرق داشته باشه و ما بتونیم باهاش ناممکن‌ها رو تجربه کنیم، در حقیقت جهانی که نشات گرفته از تخیلات نویسنده باشه، میشه همون ژانر تخیلی که سبک مورد علاقه منه. یعنی من واله و شیدای ژانر تخیلی هستم. یعنی من دارم نیمی از زندگیم رو توی این جهان‌ها زیست می‌کنم. اصلا این پست رو دارم می‌نویسم که به یک نظم ذهنی برسم که چرا یه بخشی از روزم رو دارم سریال دکتر هو می‌بینم و یه بخش دیگه‌اش رو ارباب حلقه‌ها می‌خونم.

زندگی اصلی من متشکل از عادات و روزمرگی و کسالته. تهی از هیجان. تهی از تجربه. نقطه صفر هیجان و انرژی. بدون کوچک‌ترین لذت و تجربه‌ی به‌درد بخوری. وقتی وارد جهان تخیلی میشم، درِ این روزمرگی و کسالت رو می‌بندم و پا میذارم توی اوج ِتخیل و هیجان و انرژی. می‌تونم چیزهایی رو درک و تجربه کنم که توی زندگی واقعی نمیشه. می‌تونم لذتی‌رو ببرم که حتم دارم تجربه‌اش در جهان واقعی به اون کشل نیست یا من بلدش نیستم. در حقیقت من بدون تخیل من بدون رویابافی هیچی نیستم و از افسردگی خواهم مرد. پس دلیل اصلی اعتیادم به هری‌پاتر و فلان و فلان همینه.

پس باتوجه به کسالت و روزمرگی، من بی‌نهایت شیفته جهان تخیلم و دارم بابتش وقت صرف می‌کنم. من از این کار پشیمون نیستم. من کار مفیدی انجام نمی‌دادم که حالا غصه‌اش رو بخورم.ولی خب من دارم زمان میدم، هیجان می‌گیرم. عمر میدم و پا می‌ذارم تو دنیای هری‌پاتر و عشق می‌کنم. پس این هیجان و عشق و حال، رایگان نیست، دارم ارزشمندترین موجودیم رو بابتش می‌پردازم. که خب در ازاش یک عالمه شور و هیجان و انرژی و فنتستیکی‌جات کسب می‌کنم.

پس با نوشتن کل این پست، که از فواید رمان و فیلم شروع شد و به ژانر علمی-تخیلی رسید و عمری که بابت تجربه این ناممکن‌ها پرداخته میشه، خواستم به یه چرخه برسم. من بخشی از وقتم رو میدم، هیجان و انرژی می‌گیرم و می‌تونم باقی وقت‌ام رو با اون هیجان و انرژی، مفیدتر بگذرونم. این میشه یه چرخه ذهنی که من با کتاب و فیلم برای خودم ساختم. این میشه هدفمند فیلم و سریال دیدن و کتاب خوندن. در عین حال که من نه‌تنها هیجان و انرژی می‌گرم، بلکه کلی به تجربیات و اطلاعاتم‌هم افزوده میشه. پس من دچار خسران وقت نشدم.

البته که انسان همیشه در خسران است ((((:

.

مطالب بالا درباب این بود که من چرا انقدر شیفته و معتاد به ژانر تخیلی هستم. یه جورایی فوایدش در حد چکیده.

اما قطعا مضراتی داره که خب من پذیرفتمشون و میشه با کنترل ذهن، به حداقل رسوندشون.  یکی از مضراتش برای خود من این بود که من آدم به‌شدت احساساتی و عاطفی هستم و هرچیزی رو که بتونم باهاش ارتباط برقرار کنم، به صورتِ خیلی عمیق و ریشه‌ای دلبسته‌اش میشم و با جون و دل دوستش خواهم داشت. یعنی وقتی هری‌پاتر تموم شد و تق، پرت شدم توی دنیای خودم، به صورت عمیق و گریه‌داری دلتنگش میشم و یعنی بعد ازاینکه ناچاری از اون جهان بیرون بیایی، دچار یه غم نامحسوس و لمس‌ناپذیری میشی که البته اونشم برای من قشنگه. وخب ممکنه دچار بحران روحی روانی بشیم که آخه این چه زندگی تهی و خالی و مسخره و لوسیه و از این پوچی‌گرایی‌ها، این اشکالی که بر جهان تخیلی وارده و من پذیرفتمش و سعی می‌کنم روی فکر و ارادم مسلط‌تر شم که کم‌تر دچار این بحران و خلا بشم.

.

خب اگر بخوام نتیجه‌گیری کنم باید بگم که ما با رمان و فیلم می‌تونیم کلی تجربه و چیزمیز بیآموزییم. می‌تونیم در کنار تجربه شخصی جهان خود، هزاران هزار جهان اشخاص دیگرو هم تجربه کنیم که خب مگه یه آدم چه قدر عمر میکنه که بخواد فقط خودش تجربه کنه؟ پس خوندن رمان واجبه.

حالا بین این جهان‌ها، هیجان انگیزترینش جهان‌های تخیلیه که می‌تونه یه بخشی از عادات و روزمرگی‌هارو از بین ببره و به زندگی هیجان و انرژی تزریق کنه و هم می‌تونه مارو از زندگی کسالت بارمون متنفرتر کنه و افسرده‌تر بشیم این بستگی به نگرش خودمون داره، بستگی به تسلط و اراده خودمون داره. در اصل بستگی به انتخاب خودمون داره.

علی‌یارتون (:

.

پ‌ن: راستش بازم دچار کلی‌گویی شدم، اما حس می‌کنم اصل مطلب و ادا کرده باشم.

پ‌ن‌۲: مغزم بعد از مدت‌ها بیدار شده و دارم به صورت رگباری پست اپ می‌کنم.

پ‌ن۳: من بالاخره وارد جهان دکتر هو شدم و اصلا براش به صورت مستقل یه پست میرم.

پ‌ن۴: اطرافیانم خیلی در حال کار و تلاشند، خیلی فعال و مفیدن، من جز بافتنی و سریال و کتاب هیچ غلطی نمی‌کنم تو زندگیم((((((((((((: ولی تو فکرشم یه سامونی به کارهایی که نصفه و نیمه شروع کردم بدم. حداقل یا تمومشون کنم یا کلا بکنم بندازمشون دور.

پ‌ن۵: تا پانویس‌ها از متن اصلی بیشتر نشده برم/:

فآطمه . قآف ؛)
۱۴ تیر ۰۰:۳۸
سلام :)

تا یادم نرفته بگم "چقــــــــــــــدر شما شبیه یکی از دوستای نزدیک منی ی ی ی ی !" 
دقیقا از همون خط اول شباهتتون شروع شد . 
دکتر هو دیدن و هری پاترخوندن و ارباب حلقه ها و شیفته ی جهان تخیلی و ... 
:))

واقعیتش مدت هاست بخاطر تعریفای دوستم تصمیم گرفتم "دکتر هو" رو دانلود کنم و ببینم . اما می ترسم . 
دقیقا به این خاطر که تا بحال چندین بار کتاب هری پاتر و ارباب حلقه ها رو گرفتم و خواستم که بخونم و جز چند صفحه بیشتر نتونستم بخونم. 
و البته اینکه جهان تخیل رو در این نوع درک نمیکنم می تونه بی تاثیر نباشه ^_^

این جمع بندی رو خیلی دوست داشتم . 
با چند تا جیگزینی به یه جمع بندی از زندگی خودم رسیدم و بله! حسِ خسران کمی از فشارش کم شد :))

ممنونم خانوم کوچیکِ عزیزم :))

پاسخ :

سلام به روی ماه و خورشیدت ):

تا یادم نرفته بگم دنیا خیلی کوچیکه /:

همه چیز بستگی به خودت داره، تو می‌تونی با پذیرفتن تخیل‌، خیلی چیزهارو تجربه کنی فقط کافیه کمی روی خودت کار کنی تا بتونی تخیل رو بپذیری اما اگه باهاش ارتباط نمی‌گیری و دوسش نداری‌ خودت و اذیت نکن، اون لذت و برو با فضاها و سبک‌هایی که خودت دوست داری تجربه کن.

خوشحالم که با پستم ارتباط گرفتی. خوشحالم.

ممنون از تو قافِ عزیز.


a.r rashvanlui
۱۶ تیر ۱۳:۱۳


در سریال معلم دهکده؛ نامزد معلم ازش میپرسه شما که قاضی بودید چرا رها کردید و معلم شدید؟
ایشون جواب میدن:
چون وقتی به مراجعینم و مجرمینی که پیش من می آمدند دقیق می شدم 
می دیدم که اونها کسانی هستند که یا آموزش ندیده اند
و یا آموزشی که دیده اند درست نبوده و به خودم گفتم: به جای پرداختن به شاخ و برگ باید به اصلاح ریشه بپردازیم.
و ما چقدر به معلم دانا بیش از قاضی عادل نیازمندیم
برای فرزندانمان قصه هایی بگوییم که بیدار شوند نه قصه هایی که به خواب فرو روند
بیداری وجدان و خرد دلنشین تر از خواب است

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
خاطرم هست چون در جمعشان حکم نوه را داشتم،خانم کوچیک صدایم می‌زدند.
دوستش داشتم این لقبِ فلفل‌ نمکین را.
حکما خدا می‌دانسته روزی به سرم می‌زند وبلاگی باز کنم و بدبخت اسم پیدا کردن شوم که این لقب را در دلشان انداخت تا صدایم بزنند.
ابرکِ صورتی تمام آن چیزیست که خانم کوچیک برای خودِ خودش دارد و یک تکه از آن اینجا تراوش کرده.
^_^
نویسندگان
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان