ممکن است لوسی صدایت کنم؟

لوسی ماد* عزیز،

ممنونم که زنده بودن را برایم به درخشان ترین وجه ممکن ترسیم کردی. شاید هفت هشت سالم بود که توک پاهای سرد و برهنه‌ام را به درون دنیای پاستیلی غرق در اکلیل‌های بنفشت گذاشتم. اما آن موقع‌ها خیلی نشد که درون سرزمین بکری که خلق کردی بمانم و زودی خودم را کشیدم بیرون شاید چون کمی احساس ترس کردم.

اما حالا، بیست و دو ساله‌ام و با کمرویی تمام وقتی دیگر نمی‌توانستم آن‌شرلی درونم را رام کنم، درِ دنیایت را زدم در حالی که فکر می‌کردم آنجا دیگر جای من نیست و تو راهم نخواهی داد، در را با پژواک شیپور خانم لوندر باز کردی. وقتی روی تخت، کنار پنجره‌ی بزرگ اتاق نشسته بودم(یکی از خوشبختی‌هایم داشتن پنجره رو به حیاط است) و باران به قدری حجیم می‌بارید که مدام منتظر بودم آسمان غش کند، جلد دوم آن‌شرلی را تمام کردم. آن لحظه‌ی شکوهمند را فراموش نخواهم کرد، که چگونه دانه دانه‌ی سلول‌هایم تا حد امکان انباشته از احساست و تخیلات ابرکی و نرم و لطیف شده‌ بودند. که اگر فکر نامه نوشتن برایت به سرم نمی‌زد، حتم داشتم که می‌مردم. لوسی، می‌توانم لوسی صدایت بزنم؟ کمی صمیمی شدن بدک نیست. قبل از نوشتن نامه سری به گوگل زدم تا تصویرت را ببینم و باید بگویم با دیدنت به شدت جا خوردم می‌دانی چرا؟ چون اولین چیزی که توجهم را جلب کرد دماغ بی‌نقص و زیبایت بود، (آه آنی مدام روی بینی‌اش حساس بود و حتی با آن کمی جولان می‌داد.) و من متوجه شدم تصویر حقیقی آن‌شرلی را بالاخره پیدا کردم. دختری که اگر دیگران زیبا وصفش می‌کردنند به نظرت اصلا بهره‌ای از زیبایی نبرده بود و اگر می‌گفتند بی‌نمک است، قطعا تعجب می‌کردی که چگونه این زیبایی درخشان را ندید گرفته‌اند. می‌دانی لوسی من تصور می‌کنم که آن‌شرلی، سارا استنلی و ایمیلی بخش‌هایی از وجود تو هستند که هرکدامشات قسمت‌هایی از تورا به قلبشان سنجاق کرده‌اند که همه‌شان سبدی در دست گرفته و به جهان پولک‌های حیات‌بخش می‌پاشند.

ممنونم که با دنیایی که بخشیدی، به قوه‌ی تخیل، این نیروی ارزشمند و اساسی، که برخلاف تصور اطرافیانم به هیچ وجه بی‌مصرف و به درد نخور نیست،  نیرو دادی. درواقع کتاب‌هایت بال‌های پریدن آن قوه هستند. دو بال بزرگ و بلورین.

گمان کنم که دیگر وراجی بس است و حتما نویسنده‌ی معروفی مثل شما اوقات پری دارد، حتی اگر مرده باشد.

ارادتمند.

خانم کوچیک.

.


*لوسی ماد مونتگمری، نویسنده‌ی آثار آن شرلی، امیلی و قصه‌های جزیره.

خانم کوچیک ۵
خاطرم هست چون در جمعشان حکم نوه را داشتم،خانم کوچیک صدایم می‌زدند.
دوستش داشتم این لقبِ فلفل‌ نمکین را.
حکما خدا می‌دانسته روزی به سرم می‌زند وبلاگی باز کنم و بدبخت اسم پیدا کردن شوم که این لقب را در دلشان انداخت تا صدایم بزنند.
ابرکِ صورتی تمام آن چیزیست که خانم کوچیک برای خودِ خودش دارد و یک تکه از آن اینجا تراوش کرده.
^_^
نویسندگان
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان